വിളിപ്പാടുകൾക്കു അകലെയാണെങ്കിലും, നീന്റെ ഏകാന്തതകളിൽ എന്നെ നീ കേൾക്കും.

ഒരോർമ്മക്കിടാൻ നീയെടുത്തുവച്ച ഉടുപ്പ്, എവിടെ വച്ചെന്നോർമ്മയില്ലെന്നോ?

വരികളിൽ എഴുതാനാകാതെ വരികൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ച നെടുവീർപ്പുകളിൽ ഞാനുണ്ട്, എന്നെ ഞാനാക്കിയ നീയും

ഇരുളൊപ്പിവച്ച നിൻ ഈറൻ മുടിയിഴകളിൽ,

മറഞ്ഞ ഒരു വെളിച്ചത്തിനും നിന്നെയറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരിക്കില്ല! എന്നോളം.

ഒറ്റമഴ

ഒറ്റമഴക്കാറ്‌ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു പെയ്യുമ്പോഴാണ്, കണ്ണിലൊരുമഴയൊതുക്കി നിർത്തി നീ എന്നിലേക്കുള്ള വാതിലിൽ മുട്ടിയത്. മഴ പിന്നെയുമൊരുപാട് പെയ്തു. എന്നിൽ നീ ഉയിരിട്ട കാലത്തിൽ തന്നെ നിന്നിൽ ഞാൻ മരിക്കുകയും ചെയ്തിയുന്നു. അത് ഞാൻ വിരഹമെന്നു കരുതി.  പ്രണയത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ നീ ഉണർന്നതിനാലാവണം, ഞാൻ മരിച്ചത് നീ അറിയാതിരുന്നത്. നീ മരിച്ചു കളയുമെന്നു പറഞ്ഞപ്പൊളെന്തിനാണ് ജഡത്തിനുള്ളിലിരുന്നു ഞാൻ പിടഞ്ഞത്.

തോറ്റുകഴിഞ്ഞവർക്കു മുന്നിലൊരുപാടു വിജയത്തിന്റെ കഥ പറയുന്ന ജോലിയാണ് നിനക്ക്. എന്റെ കഥകൾ ആ വഴി വരില്ലെന്നുറപ്പാണ്. പക്ഷേ കേൾക്കാനിരിക്കുന്നവരിൽ ഞാനെന്നുമുണ്ടാവും.

ഒന്നുറക്കെ ചുമച്ചാൽ പോലും ചുവന്നു തുടുക്കുന്ന നിന്റെ കപോലങ്ങൾ എന്നേ കാണും മാത്രയിൽ ചുവന്നു പഴുക്കട്ടെ.. ഒറ്റ മഴ തോരാതിരിക്കാൻ

ഇനിയൊരിക്കലും ഇല്ലെന്നാണെന്നറിയാനവണം ആദ്യമേ കൈ വിട്ടത്.

ഒന്നായിരിക്കെ നമുക്കു രണ്ടു ശരികളുണ്ടായിരുന്നു.

നീ എന്റെയും ഞാൻ നിന്റെയും തെറ്റുകളിൽ കണ്ടവ.

നിനക്കു ശേഷവും ഓർമ്മകൾ നിന്നു പെയ്യുന്നുണ്ട്‌, കൊതി തീരാത്ത പോലെ.

ഉയരത്തിലേക്കല്ല, ആഴത്തിലേക്കു പഠിച്ചിറങ്ങണം. ഉറവുതുടങ്ങുന്നിടത്തല്ലാതെ തിരിച്ചറിവിനു മറ്റെവിടെയാണു പോവേണ്ടത്.

വേനലിൽ പെയ്യാൻ നീ കാത്തുവച്ച അവസാന മഴയാവണം. ഓരൊ വിയർപ്പുകണങ്ങളേയും ചേർത്തു. നിന്നോടിറുകിപ്പുണർന്ന്‌... ചുട്ടു പഴുത്ത പകലുകൾക്കൊടുവിൽ ഒരുരാത്രി മുഴുവൻ കുളിരു പകരാൻ ഇടമിന്നലോടെ നിന്നു പെയ്യണം.